Tłumaczenie Symultaniczne

Tłumaczenie symultaniczne (SI) polega na tłumaczeniu komunikatu z języka źródłowego na język docelowy w czasie rzeczywistym. W przeciwieństwie do tłumaczenia konsekutywnego, w ten sposób naturalny przepływ mówcy nie jest zakłócony i pozwala na dość płynne wyjście dla słuchaczy.

Historia Tłumaczeń Symultanicznych

Za oficjalną datę narodzin tłumaczenia symultanicznego uznaje się procesy norymberskie (1945-1946), jednak tłumaczenie symultaniczne zostało wynalezione już w 1926 roku. Patent otrzymał pracownik IMB, Gordon Finley i był sporadycznie używany przed II wojną światową. Finley odegrał istotną rolę w projektowaniu i rozwoju sprzętu SI razem z Edwardem Filene, amerykańskim biznesmenem i filantropem.

W 1925 r. E. Filene napisał list do Sir. E. Drummond’a, w którym po raz pierwszy w historii pisarstwa zastosowano koncepcję tłumaczenia symultanicznego. W liście tym E. Filene opowiedział o swoim pomyśle wykorzystania tłumaczenia symultanicznego w Lidze Narodów już 2 kwietnia 1925 roku. Filene napisał do Sir. E. Drummond’a w tym dniu:

Jeden wysokiej klasy mikrofon zostanie umieszczony na postumencie lub stanie w miejscu, gdzie mówca będzie odbierał jego słowa. Mikrofon ten zostanie podłączony przez wzmacniacz do kilku słuchawek, które zostaną zainstalowane w sąsiednim cichym pomieszczeniu. Każdy zestaw słuchawkowy zakończy się przy kabinie tłumacza lub na stanowisku w pomieszczeniu. Kabina tłumacza będzie wyposażona w zwykły pulpit telefoniczny, na którym zamontowany będzie wysokiej jakości mikrofon do rozmów w trybie bliskim, który będzie połączony przez inny wzmacniacz z kilkoma zestawami słuchawkowymi znajdującymi się w określonej części audytorium lub sali konferencyjnej. Tłumaczona mowa każdego tłumacza będzie następowała równocześnie z wygłoszeniem mowy oryginalnej, przy czym jedynym opóźnieniem będzie nagranie mowy oraz możliwość bezpośredniego i szybkiego tłumaczenia przez tłumacza z notatek stenograficznych otrzymywanych z rejestratora.

W procesach norymberskich stosowano cztery języki urzędowe: Angielski, francuski, niemiecki i rosyjski. Obawiano się, że tłumaczenie konsekutywne znacznie spowolni postępowanie. Doprowadziło to do wprowadzenia zupełnie nowej techniki, tłumaczenia symultanicznego extempore. Ta technika tłumaczenia ustnego wymaga od tłumacza słuchania mówcy w języku źródłowym (lub pasywnym) i ustnego przekładu tego wystąpienia na inny język w czasie rzeczywistym, czyli jednocześnie przez słuchawki i mikrofony. Tłumacze podzieleni zostali na cztery sekcje, po jednej dla każdego języka urzędowego, przy czym w każdej sekcji pracuje trzech tłumaczy z pozostałych trzech języków na czwarty (ich język ojczysty). Przykładowo, kabina angielska składała się z trzech tłumaczy, z których jeden pracował z języka niemieckiego na angielski, jeden z francuskiego i jeden z rosyjskiego itd. Oskarżeni, którzy nie znali żadnego z czterech języków urzędowych, otrzymywali kolejnych tłumaczy sądowych. Oskarżeni, którzy nie znali żadnego z czterech języków urzędowych, mieli do dyspozycji kolejnych tłumaczy sądowych.

Tłumacze ustni zostali zatrudnieni i sprawdzeni przez odpowiednie kraje, w których języki urzędowe były używane: Stany Zjednoczone, Zjednoczone Królestwo, Francję, Związek Radziecki, Niemcy, Szwajcarię i Austrię, a także w szczególnych przypadkach przez Belgię i Niderlandy. Wielu z nich było byłymi tłumaczami, wojskowymi i lingwistami, niektórzy byli doświadczonymi tłumaczami konsekutywnymi[5], inni byli zwykłymi ludźmi, a nawet niedawnymi maturzystami, którzy prowadzili międzynarodowe życie w wielojęzycznych środowiskach. Uważano, że cechami wyróżniającymi najlepszych tłumaczy są: szerokie rozumienie kultury, wiedza encyklopedyczna, dociekliwość, a także naturalnie spokojne usposobienie.

Jednak, pomimo szeroko zakrojonych prób i błędów, bez systemu tłumaczeń ustnych próby te nie byłyby możliwe, co z kolei zrewolucjonizowało sposób, w jaki kwestie wielojęzyczne były rozwiązywane na trybunałach i konferencjach. Kilku tłumaczy ustnych śledzących procesy zostało wcielonych do nowo utworzonej Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Wady i Zalety Tłumaczeń Symultanicznych

Ponieważ nie ma długich przerw na zatrzymanie się i przemyślenie przemówienia przez tłumacza podczas tłumaczenia symultanicznego, ten rodzaj tłumaczenia pozwala na płynne doświadczenie dla słuchaczy, ponieważ nie muszą oni czekać, aby zrozumieć przekaz. Dlatego też tłumaczenie symultaniczne najlepiej sprawdza się w przypadku dużych imprez i konferencji, gdzie opóźnienie w wygłaszaniu przemówienia może zrujnować przeżycia związane z danym wydarzeniem.

Z drugiej strony, tłumaczenie symultaniczne może być stresujące dla tłumaczy, ponieważ muszą oni robić wszystko, co w ich mocy w bardzo ograniczonym czasie i zazwyczaj nie znają tekstu, dopóki go nie usłyszą (tylko temat). Ponadto, tłumacze symultaniczni muszą dołożyć wszelkich starań, aby zachować ton i dobór słów mówcy, co dodatkowo zwiększa stres.

Tryby Tłumaczeń Symultanicznych

Tłumaczenie symultaniczne z użyciem sprzętu elektronicznego/elektronicznego – przy użyciu tej metody informacja jest przekazywana do języka docelowego w momencie, gdy tłumacz rozumie “jednostkę” znaczenia. Mówcy i tłumacze rozmawiają przez mikrofony, a tłumacze i słuchacze używają słuchawek.
Tłumaczenie ustne szeptane lub chuchotage – jest to tłumaczenie symultaniczne bez użycia sprzętu. Działa to tak, jak tłumaczenie symultaniczne przy użyciu sprzętu, ale w tym przypadku nie używa się mikrofonów ani słuchawek. Tłumacze symultaniczni siedzą obok osób, które nie rozumieją języka źródłowego i szepczą tłumaczenie w uszach.

Sprzęt


Tradycyjny sprzęt do tłumaczeń konferencyjnych (sprzęt komputerowy) pomaga upewnić się, że wszyscy słuchacze dobrze rozumieją tłumaczenie. Jak wygląda tłumaczenie symultaniczne na tradycyjnym sprzęcie komputerowym:

Mówca mówi do mikrofonu.
Jego wystąpienie jest transmitowane do tłumacza, który siedzi w dźwiękoszczelnej kabinie i słucha przez słuchawki.
Gdy tłumacz słucha przemówienia, przekłada je w czasie rzeczywistym do mikrofonu.
Tłumaczenie jest transmitowane bezprzewodowo do słuchawek uczestników imprezy.
Rodzaje systemów tłumaczeń ustnych
Systemy na podczerwień
Technologia ta wykorzystuje niewidzialne impulsy świetlne do transmisji sygnału translacyjnego. Uczestnicy otrzymują strumień do swoich słuchawek za pośrednictwem wielokanałowych odbiorników.

System ten jest wrażliwy na zakłócenia, dlatego musi być umieszczony przed słuchaczami (w czystej linii wzroku).
Nie może być również zasłonięty innymi obiektami, takimi jak zasłony czy draperie.
Bardzo jasne lub migające światła mogą zakłócać działanie systemów podczerwieni, dlatego należy ich unikać.
Aby zwiększyć zasięg, należy użyć kilku emiterów podczerwieni.
Systemy interpretacyjne średniego zasięgu FM (ręczne)
Systemy te wykorzystują fale radiowe do transmisji mowy (oryginalnej lub przetłumaczonej) do uczestników. Podobnie jak systemy na podczerwień, systemy FM są również podłączone do wielokanałowych odbiorników ze słuchawkami.

Systemy FM są przenośne – lekkie i łatwe do przenoszenia.
W przeciwieństwie do systemów na podczerwień, systemy FM nie są wrażliwe na przeszkody, co oznacza, że mogą przeniknąć przez ściany i inne nieprzezroczyste przedmioty. Nie są też wrażliwe na światło i dobrze pracują na zewnątrz.
Ich przenośność ma jednak bardziej ograniczony zasięg (około 250 stóp).
Systemy FM o większym zasięgu (przenośne)
Jeśli miejsce imprezy przekracza 1000 stóp, potrzebne są systemy FM o większym zasięgu. Ale z wielką mocą przychodzi też… więcej wagi. Systemy te są nadal przenośne, choć trudniej jest je przenosić w porównaniu z systemami FM o średnim zasięgu.

Większa moc oznacza lepszą rezygnację z zakłóceń radiowych, co z kolei oznacza lepszą jakość dźwięku przesyłanego tłumaczenia.
Systemy FM o dłuższym zasięgu są również bardziej opłacalne niż systemy o średnim zasięgu dla większej liczby odbiorców.
Największą wadą jest niemobilność. Tak, systemy tłumaczeniowe FM o większym zasięgu są nadal przenośne, ale nie są mobilne. Nadajniki te są zazwyczaj stałe, co oznacza, że osoby mówiące i uczestnicy nie mogą się zbytnio oddalać od nich, albo nie będą słyszeć mowy.
Kabiny dla tłumaczy ustnych
Kabiny dla tłumaczy ustnych są niezbędne do wykonywania tłumaczeń symultanicznych w przypadku korzystania z tradycyjnego sprzętu. Tłumacze muszą znajdować się w miejscu, w którym odbywa się tłumaczenie i jest ono dość głośne. Mając na uwadze stres, jaki tłumacze muszą znosić podczas dużych konferencji, bardzo ważne jest, aby zapewnić im dźwiękoszczelne środowisko pracy – czyli kabiny tłumaczeniowe.

Kabiny dla tłumaczy ustnych mogą być stałe lub mobilne. Oba warianty są ściśle regulowane przez normy Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) dotyczące tłumaczeń konferencyjnych.

Jeśli chodzi o kształt, to kabiny tłumaczeniowe występują jako kabiny stołowe oraz pełnowymiarowe kabiny do tłumaczeń ustnych. Jak sama nazwa wskazuje, pierwsze z nich znajdują się na górze stołu i są doskonałe, ponieważ są łatwe w transporcie i ustawieniu. Z drugiej strony, są one otwarte z tyłu, co oznacza, że nie można całkowicie zapewnić tłumaczom komfortowych warunków pracy, ponieważ kabiny te nie są w pełni dźwiękoszczelne.

Pełnowymiarowe kabiny tłumaczeniowe są jak małe domki. Mają ściany, podłogę, sufity, drzwi i własne systemy wentylacyjne. Zazwyczaj mogą pomieścić co najmniej dwóch tłumaczy, a większe kabiny mogą pomieścić nawet czterech. Oczywiście, takie kabiny tłumaczeniowe są znacznie trudniejsze w transporcie i montażu i wymagają do tego celu co najmniej kilku techników.

Tłumacze muszą mieć jasny widok na mówców, podium i prezentacje.
Tłumacze potrzebują również doskonałego dostępu do Internetu.
Muszą też mieć wystarczającą liczbę gniazdek elektrycznych do zasilania laptopów, tabletów i innych gadżetów, które mogą być im potrzebne do pracy.
Wysoka jakość powietrza nie podlega negocjacjom również z oczywistych względów. To właśnie tam wkraczają czujniki mierzące emisję CO2.
Optymalne warunki akustyczne, czyli wentylatory powinny być jak najcichsze, a izolacja dźwiękowa z innych kabin powinna być bliska doskonałości.
Aplikacje interpretacyjne
Alternatywą dla tradycyjnych systemów tłumaczeń ustnych są aplikacje mobilne. Specjaliści z dziedziny tłumaczeń symultanicznych opracowali systemy, które mogą pracować samodzielnie lub w połączeniu z tradycyjnym sprzętem tłumaczeniowym.

Aplikacje do tłumaczeń symultanicznych to systemy mobilne, które przesyłają dźwięk w czasie rzeczywistym na telefony słuchaczy za pośrednictwem lokalnej sieci wifi lub danych mobilnych słuchaczy. Strumień mówcy jest przesyłany do tłumaczy, którzy następnie, za pomocą specjalnego nadajnika lub tradycyjnej konsolety, transmitują swoje tłumaczenia. Tłumacze mogą pracować zarówno na miejscu, jak i zdalnie – w takim przypadku kabiny tłumaczeniowe nie są już potrzebne. Podobnie, ludzie mogą słuchać tego strumienia z dowolnego miejsca.

Tłumaczenie Symultaniczne
Scroll to top